22 september 2018 – Fruitplukdagen

De Landelijke Fruitplukdagen zijn geweest! Wat een gezellige boel was het op 15 en 22 september 2018. Tientallen fruittelers in heel Nederland opende hun boomgaarden en landwinkels voor de rest van het land.

In samenwerking met Gelders Landschapsbeheer heeft Opijnen Boveneind de eerste hoogstamfruitplukdagen van Geldermalsen georganiseerd. Wethouder Ronald van Meygaarden gaf het startsein voor deze Plukdagen. Alle plukkers kregen een cursus fruit plukken. Ook kregen ze van Hilde Engels van de Krenkelaar een proeverij van cider.

8 september 2018 – Open Monumentendagen

Op 8 en 9 september 2018 vonden de Open Monumentendagen plaats. De boerderij (gemeentelijk monument) en de hooibergen (rijksmonument) van Zandstraat 60, waren te bezichtigen. We hebben in totaal 150 bezoekers ontvangen. Naast een foto expositie en rondleiding over de ontwikkeling van het Betuws boerenerf, konden de bezoekers door de tuin en hoogstamboomgaard met bijzondere rassen wandelen en uitleg krijgen over de zeldzame en meer dan 100 jaar oude Zwarte Populier.

17 augustus 2018 – Landelijk Register van Monumentale Bomen

In het Landelijk Register van Monumentale Bomen zijn bomen opgenomen die volgens de Bomenstichting van nationaal belang zijn. In veel gevallen gaat het om bomen met een hoge leeftijd gecombineerd met een bijzondere schoonheid of zeldzaamheidswaarde, of een beeldbepalende functie voor de omgeving. 

Op 17 augustus 2018 is de zwarte populier aan de Waaldijk te Opijnen Boveneind geregistreerd onder nummer 1694963 in het Landelijk Register van Monumentale Bomen en voldoet aan  alle criteria die door de Bomenstichting worden gesteld.

10 juni 2018 – Ode aan de zwarte populier

Ach, bijzonder? Bijzonder?
Daar was de oude populier niet zo mee bezig. Hij was niet van het ijdele soort. “Ik groei, ik bloei en ach, dat ik al heel wat langer sta dan iedereen gedacht had; kwestie van genoeg beweging in je takken.”
En met een glimlach dacht de oude populier aan alle jonge vogels die in zijn takken een nest hadden gemaakt. Hoe hij met een extra takje hier en daar de jonkies had beschermd tijdens een voorjaarstorm. Hij had meer vogelnesten in zijn takken gehad, dan jaarringen onder zijn bast.
Maar ook vleermuizen vertrouwden hun jongen aan hem toe. Die zagen er minder schattig uit dan de vogels, maar je moet nooit alleen naar het uiterlijk kijken. Wat dat betreft was hij zelf ook niet meer de mooiste, met hier en daar een flinke tak minder, een litteken. Alles was aan hem voorbijgetrokken; stormen en oorlogen. Maar hij was er nog.
Genoot van het uitzicht over de Waal, die mooie maar soms dreigende rivier. Nooit was hij er echt bang voor geweest.
Jonge elzen en populieren had hij gerustgesteld als een najaarsstorm door hun takken joeg. Soms miste hij ze nog. Verdwenen waren ze.
Niet door stormen, maar door mensenhand.
Haast onvoorspelbaarder dan de rivier.
Nee, niet de mensenhand van het 7-jarig kind dat hem had geplant. Die hand voelde hij nog, diep in zijn jaarringen. Liefdevol, koesterent.
“Een mooie klompenboom over 40 jaar!”, hadden ze gezegd, maar 40 jaar later was er geen reden hem te kappen. Nee, zijn takken sterk, zijn wortels stevig in de grond.
“t is een bijzondere boom! En dat is ie.”, zeiden ze, maar hij was niet van het ijdele soort. Groeien, bloeien en genoeg beweging in de takken.
En zo stond hij, jaar na jaar. Mensen kwamen en gingen als het water van de Waal. Maar hij stond er nog.
De populier glimlachte: ”Nu al meer dan 100 jaar! Wie had dat gedacht.” Niet dat hij altijd ongeschonden uit de strijd was gekomen. Er waren weleens takken afgezaagd. Soms had hij zich met wortel en kruin moeten verzetten.
“Hij moet weg, vanwege de dijk!”, hadden ze gezegd. Maar de dijk zelf voelde en zag de kracht van de boom. Net als hij, sterk en stevig met de blik op de Waal.
Nu stonden ze samen in het landschap, de dijk en de peppelboom, zoals de mensen hem noemden. Een ijkpunt aan de rivier.
“Wie het eerst bij die hoge boom is!”, fietsers tegen de wind.
Of “Je mag tot de oude boom.”, een kind op avontuur. Hij kon er zo van genieten. Sommige dingen veranderden nooit. Als jonge boom gebeurde het recht voor zijn kruin en nu keek hij er geamuseerd op neer.
De oude boom aan de Waal.
Maar er ruiste gevaar door de takken. Niet van het water, maar opnieuw van de mens.
De peppel zuchtte, keek in zijn jaarringen waarin eerdere strijd lag opgeslagen. Hij rechtte zijn takken, kraakte zijn stam en zette zijn wortels nog steviger in de grond.
Over de dijk kwam een vrouw aangelopen. Hij kende haar en toen ze even later omhoogkeek en langs zijn stam aaide, herkende hij de hand die hem meer dan 100 jaar geleden had geplant.
“Het zal zijn dochter zijn.”, glimlachte de boom. “Kom dame, we moeten aan het werk!”
De wind rimpelde het water van de Waal, alsof de rivier wilde zeggen:
”Blijf mijn vriend. Van mij heb je niets te vrezen.”


Juni 2018- Marrigje Scheurwater 

Met dank aan Eric Borrias Verhalenverteller (Vertelambassadeur 2016).

28 april 2018 – Bloesemfietstocht

Op zaterdag 28 april 2018 organiseerde Soroptimistclub West-Betuwe voor de 12e keer de Betuwse Bloesemfietstocht.

Tijdens deze bloesemfietstocht was het boerenerf aan de Zandstraat 60 te Opijnen opengesteld en werden er rondleidingen verzorgd. Opijnen Boveneind wilde op deze manier een positieve bijdrage leveren aan de bloesemtocht door het onder de aandacht brengen van dit prachtige agrarische erfgoed.

Terug naar boven